Pierwsza faza komponowania to moment, w którym musimy stworzyć coś z pustki. Nie mamy jeszcze nic. Żadnego punktu odniesienia. Nie potrzebujemy jednak cudu w Kanie Galilejskiej, a pomysłu, na którym moglibyśmy oprzeć dalsze poczynania. W tym celu zazwyczaj zaczynamy od odegrania z pomocą pianina lub gitary akordu. Zaraz za nim układamy palce do kolejnego chwytu. Sprawdzamy czy połączenie działa.

Proces ten powtarzamy, aż uznamy, że powstał temat nadający się do użycia w utworze. Poświęciliśmy trzy kwadranse i w końcu udało się wypracować satysfakcjonujący zlepek akordów.

Największa pułapka przy tworzeniu linii wokalu

Okej. Pora na znalezienie linii do wyśpiewania przez wokalistę. Poświęcasz więc kolejne 46 minut uprawiając ustną gimnastykę, by wydobyć dźwięki o odpowiedniej wysokości i długości. Okazuje się jednak, że nie jesteś w stanie uzyskać zadowalającego efektu.

Możesz bowiem siedzieć cały dzień oraz szurać palcami po klawiaturze pianina lub gryfie gitary w poszukiwaniu odpowiednich chwytów, lecz w ostatecznym rozrachunku najważniejsze jest połączenie akordów z linią wokalu. Nawet jeśli uda Ci się stworzyć napawający dumą temat instrumentalny, nie masz gwarancji, że zabrzmi dobrze ze ścieżką śpiewaną.

Złota zasada: podśpiewuj natychmiast

Dlatego sugeruję dobierać akordy z pomocą palców i dźwięki z pomocą ust jednocześnie. To przyspieszy Twoją pracę i przybliży do stania się muzykiem kompletnym. Nie podśpiewując natychmiast, tracisz czas, ryzykując przy tym, że i tak nie osiągniesz satysfakcjonującego rezultatu.

Co jeśli nie masz jeszcze tekstu?

Jeśli jeszcze nie masz tekstu, wydobądź z ust choćby wymyślone zlepki sylab albo skorzystaj z języka pseudo angielskiego, na temat którego więcej dowiesz się stąd. Dzięki temu od razu, na bieżąco, w roboczy sposób ocenisz, czy połączenie melodii i akordów brzmi interesująco.

A jeśli posiadasz już tekst, tym bardziej powinieneś podśpiewywać natychmiast. Wówczas nie tylko będziesz komponował linię wokalu oraz dostosowywał akordy pod konkretne słowa, ale także zweryfikujesz kompatybilność nastroju ujętego w tekście z muzyką.

Ryzyko odkładania melodii na później

Jeśli zaś nie zaczniesz ruszać ustami bezzwłocznie po zagraniu pierwszego chwytu – czy z wykorzystaniem gotowego tekstu czy z pomocą języka pseudo angielskiego – stracisz czas. Będziesz szukał tematu, riffu, akordów ze spokojem o finalny efekt, a na koniec może okazać się, że wcześniej napisane słowa nie pasują do muzyki. Odkładając kwestię linii wokalu na później ryzykujesz, że będzie ona niespójna z wcześniej wygraną na instrumencie frazą. Cały wysiłek pójdzie na marne.

Gdybyś zaś podśpiewywał od razu, uniknąłbyś tej sytuacji. Weryfikowałbyś dopasowanie akordów do linii wokalu w czasie rzeczywistym, sprawdzał na bieżąco, co pasuje, a co nie.

Efektywność twórcza w praktyce

Zdaję sobie sprawę, że jednoczesne śpiewanie i granie nowych dźwięków wymaga odwagi, wyciszenia wewnętrznego krytyka, może odrobiny szaleństwa. Męczy, bardziej angażuje mózg. W moim odczuciu jednak dodatkowy wysiłek jest warty podjęcia.

Zamiast poświęcania półtorej godziny na kolejno: ułożenie szeregu akordów, później skomponowanie linii wokalu, możesz zrobić to jednocześnie w ciągu powiedzmy 50 minut. Zyskasz zatem ok. 40 jednostek czasu na podjęcie innych działań (m.in. na zasubskrybowanie ulubionego kanału o tworzeniu muzyki), posiadając przy tym pewność, że połączenie chwytów ze śpiewaną ścieżką będzie spójne i zadowalające.